Steeds terugkerende thema’s in haar werk zijn schemerachtige stedelijke omgevingen en soms ook landschappen. Echt donker is het niet in die wereld. De halfdonkere vlakken lossen op in een vibratie van ontelbare toetsjes. Bepalend is niet de schemer, maar juist een diffuus schijnsel waarin een solitaire figuur onderweg is.

Droomachtig lijken de figuren bezig aan een queeste.

Wat is het doel van de tocht? Wordt gezocht naar herinneringspunten uit een droom die, hoe vredig en vervullend ze ook was, alweer vervluchtigt?

Of is het doel verlossing of juist hereniging met een geliefd persoon die onvindbaar lijkt?

Ook andere mogelijkheden worden onderzocht. Soms zijn de voorstellingen figuratief. Bijna grafische vormen worden gecombineerd met passages in een lossere toets. Onze zoeker is nu beschouwer geworden van een raadselachtige wereld die bijna leeg lijkt maar gevuld wordt door iconische vormen.

Ander werk nadert de abstractie. Kleine wezentjes worden omsloten door geometrische vormen of ontsnappen daar juist aan, om in een wereld van fluisterende wervelingen uit de komen.

En die kleine vormen? Kijk maar, je ziet niet wat je denkt te zien. De vormen lossen zich op in kleine fantasievolle wezens uit het dierenrijk. Soms ontmoeten vogels elkaar of ze ontmoeten juist vissen waarmee ze zich lijken te verenigen. Wat er precies gebeurt laat de kunstenaar over aan de toeschouwer.

Het werk van Willy van den Berg is veelvormig, droomachtig en fantasierijk.